خاطرات #شهید حاج احمد کاظمی
عاشق حضرت زهرا(س) بود.
علت این همه عشق و علاقهاش به حضرت را دوستان قدیمی او میدانستند. یکی از آنها میگفت: «اوایل سال ۱۳۶۱ در عملیات بیتالمقدس در خدمت حاج احمد بودیم. او فرمانده تیپ نجف بود. نیروها خیلی به او علاقه داشتند.
در حین عملیات به سختی مجروح شد. ترکش خورده بود به سرش. با اصرار او را به بیمارستان صحرایی بردیم.
میگفت: کسی نفهمد من زخمی شدم. همین جا مداوایم کنید. میخواست روحیه نیروها خراب نشود.
دکتر گفت: "این زخم عمیق است، باید کاملاً مداوا و بعد بخیه شود." برای همین بستری شد.
از بس خونریزی داشت بیهوش شد. مدتی گذشت. یک دفعه از جا پرید! گفت:
"بلند شو، باید برویم خط!" هر چه اصرار کردیم بیفایده بود. بالاخره همراه ایشان راهی مقر نیروها شدیم.
در طی راه از ایشان پرسیدم: "شما بیهوش بودی، چه شد که یکدفعه از جا بلند شدی و ... "
هرچه میپرسیدم جواب نمیداد.
قسمش دادم. گفتم: "به من بگویید که چه شد؟" نگاهی به چهرهی من انداخت و گفت: "میگویم، به شرطی که تا وقتی زندهام به کسی حرفی نزنی."
بعد خیلی آرام ادامه داد: "وقتی توی اتاق خوابیده بودم، یکباره دیدم خانم فاطمه زهرا (س) آمدند داخل اتاق!"
به من فرمودند: "چرا خوابیدی!؟" گفتم: "سرم مجروح شده، نمیتوانم ادامه دهم."
حضرت زهرا (س) دستی به سر من کشیدند و فرمودند: "بلند شو، بلند شو، چیزی نیست، برو به کارهایت برس!"
وقتی حاج احمد به منطقه برگشت در جمع نیروها گفت: "من تا حالا شکی نداشتم که در این جنگ ما برحق هستیم.
ولی امروز روی تخت بیمارستان این موضوع را با تمام وجود درک کردم."
برشی از کتاب: مهر مادر/ ص ۵۷ و ۵۸
#یادش_گرامی
در حرم بمانید؛ کانال رسمی حرم مطهر امام رضا(ع)
@razavi_aqr_ir