محمدمهدی ماندگاری

درد امروز؛ نسخه پیچی برای ولی جامعه...

یادداشت استاد ماندگاری در پاسخ به بیانیه جبهه اصلاحات با عنوان «آشتی ملی؛ فرصتى طلایی برای تغییر و بازگشت به مردم»

تاریخ تکرار می‌شود؛ یا عبرت می‌گیریم یا ذلیل می‌شویم!

«هیأت مِنَّا الذِّلَّه». این تنها یک شعار نیست؛ یک خط قرمز است. خط قرمزی که امام حسین(علیه السلام) با خون خود و یاران باوفایش در کربلا ترسیم کرد. اما گویا برخی گوش شنوایی برای شنیدن این فریاد جاودانه ندارند.

ماجرای «عبیدالله بن حر جعفی» یکی از تلخ‌ترین و درعین‌حال آموزنده‌ترین صحنه‌های تاریخ است. مردی که به امام حسین(علیه السلام) گفت: «نرو!» و وقتی پاسخ منفی شنید، حتی پیشنهاد داد اسب و شمشیرش را در اختیار امام بگذارد. اما امام به او فرمودند: «ما در این مسیر به خود تو نیاز داریم، نه اسب و شمشیرت.» مشکل عبیدالله و امثال او این بود که با چشمی که نور امامت را نمی‌دید، می‌خواستند برای معصوم مصلحت‌سنجی کنند! آنها فکر می‌کردند عقلشان از امام بسیط‌تر و داناتر است.

امروز اما تاریخ دارد عیناً تکرار می‌شود. در عصری که ما در انتظار امام معصوم خود به سر می‌بریم، ولی فقیه، نایب او و تجلی‌گاه ولایت خدا بر زمین است. اما برخی باز همان خطای عبیدالله را مرتکب می‌شوند. آنها با عقل ناقص و تحلیل‌های وابسته به دنیای غرب، برای ولی فقیه «تعیین تکلیف» می‌کنند. برایش نسخه می‌پیچند که فلان جا کوتاه بیا، با فلان قدرت مذاکره کن، «جام زهر» را بنوش و با آمریکا کنار بیا!

اما یک سؤال ساده تاریخی: کی با آمریکا کنار آمد و سربلند شد؟

آیا حسنی مبارک عاقبت‌بخیر شد؟ قذافی چه شد؟ محمدرضا پهلوی که تمام وجودش را به انگلیس و آمریکا فروخته بود، به کجا رسید؟ یاسر عرفات که ساز صلح با صهیونیست‌ها را زد، چه دستاوردی داشت؟ مرسی در مصر چه کرد؟ و امروز زلنسکی را ببینید که چگونه دارد موجودیت کشورش را قربانی منافع ناتو می‌کند.

اینها عبرت‌های تاریخند. جمهوری اسلامی ایران اما، با رهبری حکیمانه ولی فقیه، تنها نقطه نورانی در این جهان تاریک است که ایستاده است. هرجا گوش به فرمان بودیم، پیروز شدیم و هرجا خلاف نظر ولی فقیه عمل کردیم، پشیمانی به بار آمد. ماجرای ورود آمریکا به عراق و افغانستان، نمونه‌ای کوچک از این دریای بیکران تجربه است.

آنها که دعوت به مذاکره و سازش