نثر طوبی

مروری بر خطبه ۱۲۱ نهج‌البلاغه
https://imamali.inoor.ir/nahj/text/sermon/122

سید محمد حسینی یزدی
۱۰ شهریور ۱۴۰۵

#شیطان چگونه یک جامعه را از درون فرو می‌پاشد؟

امیرالمؤمنین علیه‌السلام در خطبهٔ ۱۲۱ از مردمی گلایه می‌کنند که قرار بود وسیلهٔ درمان جامعه باشند، اما خود به بخشی از درد تبدیل شدند:
«می‌خواهم به‌وسیلهٔ شما درمان کنم، در حالی که خود شما درد من هستید.»

حضرت در برابر این گروه، از یارانی یاد می‌کنند که #قرآن را می‌خواندند و به آن عمل می‌کردند؛ اهل دعا، روزه، شب‌زنده‌داری، #استقامت و حضور در میدان بودند.

پایان خطبه یک هشدار جدی است: #شیطان گره‌های دین را یک‌باره باز نمی‌کند؛ باورها را یکی‌یکی سست می‌کند، جماعت را به #تفرقه و تفرقه را به #فتنه می‌کشاند.

در این جلسه مرور می‌کنیم:
چرا پذیرش حکمیت با نظر نخست امیرالمؤمنین علیه‌السلام متفاوت بود؟
یاران حقیقی امام چه ویژگی‌هایی داشتند؟
ماجرای موسی و هارون علیهماالسلام چه درسی دربارهٔ حفظ وحدت دارد؟
چگونه می‌توان میان #نقد خطا و جلوگیری از تفرقه جمع کرد؟

#نهج_البلاغه
#خطبه_۱۲۱
#وحدت
#بصیرت

@nasretooba