﷽
حالت منافق در نماز، سجده و بین آن❗️
«وَ إِذَا سَجَدَ نَقَرَ»؛ وقتی سجده میکند، مثل پرندههاست که منقار به زمین میزنند؛ کنایه از اینکه حال این را ندارد که سجدهاش را طولانی بکند یا آرام بگیرد. دیدید که پرندهها به شکلی نوک به زمین میزنند، که نوکش را نگذاشته، بلند میشود. چون در درونش هیچ خبری از خضوع؛ یعنی حالت فروتنی که باید نسبت به خالقش داشته باشد، نیست.
«وَ إِذَا جَلَسَ شَغَرَ»؛ بین دو سجده باید بنشیند و توقّف بکند، یا بعد آن نشستن باید حرکت کند. امّا هیچ حالت طمأنینه و آرامشی ندارد؛ مثل اینکه –به اصطلاح- سوزن زیرش گذاشتهاند و نمیتواند آرام و قرار بگیرد. «وَ إِذَا جَلَسَ شَغَرَ...» ؛ یک مرتبه میپَرد و توقّف نمیکند. همۀ این موارد گویای همان «اعْتَرَضَ» است. اصلاً این اعمال نماز و این عمل معنوی-عبادی-الهی که از او صادر میشود، هیچ قسمت آن جنبۀ الهی ندارد و تنها یک ظاهر است.
این ظاهر را برای چه کسی درمیآورد؟ «يُرَاءُونَ النَّاسَ»؛ برای مردم این کارها را میکند و تمامش گویای این معناست که از معنویّت تهی است. اگر هم دیدی عملی از او صادر میشود که رنگ ظاهریاش الهی است، بدان که پوچ است؛ لذا در این روایت حضرت بر روی یکی یکی آنها دست میگذارد. میگوید: «إِعتَرَضَ»، «رَکَعَ»، «سَجَدَ» و «جَلَسَ». همینگونه تند تند میفرماید.
امالی صدوق، ص 494 - بحار الأنوار، ج64، ص 291
سورۀ مبارکۀ نسا؛ آیۀ 142
#مجموعه_اخلاق_ربانی
#ویژگی_های_نفاق_و_منافقین
جلسه چهاردهم
#حاج_آقا_مجتبی_تهرانی
@mojtabatehrani_ir